Fot: Hania Maciejewska / @hania.ontrack

Minął już ponad tydzień od zakończenia festiwalu, a ja chyba dopiero teraz powoli wracam na ziemię po tym, czego doświadczyłam podczas Audioriver 2026. Jeśli kochacie muzykę elektroniczną – albo “wydaje Wam się”, że to zupełnie nie Wasz świat – ten festiwal zdecydowanie warto przeżyć chociaż raz. Czy można nazwać go polskim odpowiednikiem największych światowych wydarzeń elektronicznych? W mojej opinii zdecydowanie jest w nim coś, co pozwala stawiać go obok najważniejszych festiwalowych doświadczeń. I właściwie na tym zdaniu mogłabym zakończyć tę relację, ale zostańcie chwilę – bo tych powodów jest znacznie więcej!

Fot: materiały własne

Festiwal, który działa na emocje od samego wejścia

Zacznijmy od skali. Audioriver 2026 to aż 10 festiwalowych scen oraz dodatkowa przestrzeń OFF Piotrkowska, która stała się kolejnym muzycznym punktem na mapie wydarzenia. Przez cały weekend publiczność mogła wybierać spośród najróżniejszych odmian elektroniki — od melodyjnych i emocjonalnych brzmień, przez techno, trance, drum & bass i breakbeat, aż po UK garage czy bass music. To właśnie ta różnorodność sprawiła, że każdy mógł stworzyć własną wersję festiwalowego doświadczenia.

Jednym zdaniem? Audioriver udowodnił, że elektronika nie jest jednym gatunkiem, ale całym światem pełnym różnych historii. I właśnie ta różnorodność była jedną z największych sił tegorocznej edycji.

Organizacja na najwyższym poziomie

Nie mogę nie wspomnieć o rzeczy, która często decyduje o odbiorze całego festiwalu – organizacji. A tutaj naprawdę trudno było znaleźć coś, do czego można byłoby się przyczepić. Dojazd na teren wydarzenia dzięki specjalnym autobusom był niezwykle sprawny, a powroty po zakończeniu koncertów działały równie dobrze. Co więcej – energia ekipy była obecna wszędzie. Nawet o szóstej rano, kiedy większość uczestników wracała już zmęczona po całonocnym tańcu, uśmiech i pozytywne nastawienie nie znikały. Szczególne pozdrowienia należą się osobie w stroju banana, która przy „bananowym przystanku” żegnała festiwalowiczów i wysyłała ich do domów z ogromnym uśmiechem. Niby drobny gest, a właśnie takie momenty zostają w pamięci.

Największa siła? Ludzie

Jednak poza muzyką jest jeszcze coś, co sprawia, że Audioriver zostaje w głowie na długo – atmosfera. Różnorodność ludzi obecnych na festiwalu była jedną z najpiękniejszych rzeczy tego weekendu. Obok siebie bawili się zarówno ci, dla których był to pierwszy duży festiwal, jak i osoby pamiętające początki sceny elektronicznej. Różnice wieku, doświadczeń czy muzycznych przyzwyczajeń zupełnie przestawały mieć znaczenie. Każdy miał tam swoje miejsce.

I jeśli nadal wśród części osób funkcjonują stereotypy dotyczące imprez muzyki elektronicznej, to Audioriver bardzo skutecznie je obala. Podczas dwóch dni mojej obecności nie spotkałam się z żadną sytuacją, w której czułabym się niekomfortowo. Wręcz przeciwnie – od zupełnie obcych osób dostałam mnóstwo życzliwości: rozmowy, wspólne odpoczywanie, pomoc w deszczu czy zwykłe festiwalowe uśmiechy. To właśnie ta społeczność sprawia, że wydarzenia takie jak Audioriver są czymś więcej niż tylko serią koncertów.

Muzycznie do brzegu!

Doświadczyłam dwóch z trzech dni festiwalu, więc skupię się na tym, czego dotknęłam sama. Resztę zostawiam Waszej wyobraźni.

Piątek: od mroku techno po legendę rave’u

Piątek był dla mnie dniem totalnego zagubienia – w najlepszym możliwym znaczeniu tego słowa. Planowanie przejścia między scenami na Audioriver momentami graniczyło z cudem, bo wystarczyło usłyszeć kilka dźwięków dobiegających z innej sceny, żeby natychmiast zmienić kierunek. Mnie najmocniej przejęła scena Circus, która tego dnia była prawdziwą świątynią cięższych brzmień.

Eli Brown, Novah, Nico Moreno i I Hate Models stworzyli tam historię, która z każdą godziną robiła się coraz intensywniejsza. Zaczęło się od groove’owego techno Eli Browna – setu, który udowodnił, że nawet osoby mniej związane z rave’ową stroną elektroniki mogły się odnaleźć. Było tanecznie, energetycznie, ale przede wszystkim było bardzo przystępnie. Później pałeczkę przejęła Novah, która od pierwszych minut pokazała, dlaczego jest jedną z ciekawszych reprezentantek nowej fali hard techno. Jej energia była niemal namacalna – trudno było stać w miejscu, kiedy cała scena pulsowała jeszcze przed publicznością. Nico Moreno nie potrzebował dodatkowego show. To był moment dla wszystkich fanów najmocniejszych odmian techno – ciężko, intensywnie i bez kompromisów. A kiedy na scenę wszedł I Hate Models, było już jasne, że Circus już nikogo nie oszczędzi. Jego set był mocnym finałem – nie tylko brzmieniowo, ale też budującym napięcie i atmosferę, która została z uczestnikami jeszcze długo po po powrocie do domu.

Fot: materiały własne

Na Main Stage historia wyglądała zupełnie inaczej. Boys Noize rozpoczął wieczór od charakterystycznej mieszanki electro i techno, która natychmiast wprawiła tłum w ruch. To artysta, który od lat udowadnia, że elektronika może być jednocześnie eksperymentalna i niezwykle taneczna.

Później przyszedł moment, na który wielu uczestników czekało najbardziej – The Prodigy. I tutaj trudno mówić o zwykłym koncercie. To było spotkanie kilku pokoleń. Starsi fani pamiętający początki rave’u spotkali się z młodszymi słuchaczami, dla których energia zespołu jest czymś zupełnie nowym. Legenda dowiozła dokładnie to, czego można było oczekiwać, czyli ogromną dawkę energii, punkową bezczelność i połączenie elektroniki z rockową siłą, które od dekad pozostaje ich znakiem rozpoznawczym.

Fot: materiały własne

Zamknięcie Main Stage należało do KREAM, którzy po tak intensywnym początku nocy dali publiczności bardziej melodyjne i emocjonalne zakończenie.

Ale Audioriver to przecież nie tylko największe sceny. Między Studio, Parkiem, Hybrid i Kosmosem można było dosłownie zgubić się na kilka godzin i chyba właśnie o to chodziło.

Zamilska na scenie Kosmos zabrała publiczność w swój charakterystyczny, mroczny świat industrialnej elektroniki. Jej muzyka zdecydowanie nie była tłem – to było doświadczenie, które budowało napięcie.

Gentlemens Club na scenie Hybrid dostarczyli dokładnie tego, czego oczekiwali ich fani – ciężkiego bassu, dubstepu i ogromnej energii. Dodatkowo ich występ miał wyjątkowy charakter, bo jeden z artystów świętował urodziny, a publiczność  nie mogła odpuścić wspólnego „Sto lat”.

Park okazał się jednym z największych odkryć piątku. X CLUB., Mischluft i Linds pokazali trzy różne odsłony nowej fali klubowych brzmień – od hard house’u, przez trance’owe inspiracje, aż po bardziej melodyjne i płynące podejście do elektroniki. Szczególnie mocno było czuć tam tę charakterystyczną dla współczesnej sceny rave’ową energię – dużo euforii, dużo melodii i przede wszystkim ogromny kontakt między artystami a publicznością. To była muzyka, przy której jednocześnie chciało się tańczyć i po prostu cieszyć życiem.

Linds idealnie wpisał się w ten klimat, kiedy festiwal powoli przechodził w poranny tryb. Jego bardziej melodyjne podejście do elektroniki pozwoliło złapać oddech, ale jednocześnie nie pozwalało zejść z parkietu. To był jeden z tych momentów, kiedy człowiek zaczyna rozumieć, dlaczego na Audioriver nie warto mieć zbyt sztywnego planu – bo czasem najwięcej daje właśnie przypadkowe odkrycie.

Naprawdę trudno było stamtąd wyjść!

Sobota: muzyka, która była szalonym widowiskiem

Po piątku pełnym ciężkich brzmień sobota przyniosła zupełnie inną energię. To był dzień, w którym dużą rolę odegrało doświadczenie koncertowe – gra sceną, mocnymi efektami specjalnymi i momenty, które trudno opowiedzieć samym opisem. Wieczór dla mnie rozpoczął projekt Nervy — specjalnie przygotowana festiwalowa premiera, która pokazała, że Audioriver nie tylko zaprasza gotowe projekty, ale również tworzy przestrzeń dla wyjątkowych, jednorazowych wydarzeń.

Następnie pojawili się Parisi, którzy od pierwszych minut pokazali ogromną sceniczną swobodę. Dwóch braci, jedna scena i energia, która bardzo szybko udzieliła się całej publiczności. Ale największym widowiskiem tego dnia bez dwóch zdań było Apashe & The Brass Orchestra.

Apashe: koncert, który przeżywało się całym sobą

Są takie występy, które po prostu oglądasz. Są też takie, których doświadczasz całym sobą. Apashe & The Brass Orchestra zdecydowanie należało do tej drugiej kategorii.

Stojąc pod samą barierką, trudno było oderwać wzrok od tego, co działo się na scenie. Momentami można było tylko stać i chłonąć ogrom całego widowiska, a chwilę później skakać razem z tłumem, całkowicie zapominając o wszystkim dookoła.

Apashe od lat udowadnia, że elektronika może wyjść daleko poza klasyczną formę klubowego występu. Jego połączenie ciężkich basowych brzmień, trapu, muzyki filmowej i żywych instrumentów tworzy coś, co bardziej przypomina spektakl niż standardowy koncert DJ-ski.

Dodatkową energię całemu występowi dali zaproszeni goście – Alina Pash, ukraińska wokalistka znana ze swojej charakterystycznej mieszanki hip-hopu, elektroniki i folkowych inspiracji, oraz raper Wasiu, który pojawił się na scenie jako gość specjalny. To właśnie takie momenty pokazują, że muzyka elektroniczna nie musi zamykać się w jednym schemacie.

Deszcz próbował trochę zmienić warunki gry, ale ostatecznie stał się jedynie kolejnym elementem tego koncertowego obrazu. Publiczność nie zamierzała odpuszczać, a energia ze sceny była tak duża, że pogoda przestała mieć jakiekolwiek znaczenie. To był bez wątpienia jeden z najbardziej widowiskowych momentów całego festiwalu. Taki, którego nie da się w pełni opowiedzieć – trzeba było tam być.

Fot: materiały własne

Od house’u do rave’u

Po tak intensywnym doświadczeniu Main Stage przejęło Disclosure. Brytyjski duet, który od lat pozostaje jednym z najważniejszych nazwisk współczesnej elektroniki, pokazał swoje klubowe oblicze. To nie był koncert oparty na największych hitach, ale dobrze przemyślana podróż przez house, UK garage i taneczne inspiracje, które od początku definiowały ich twórczość. Publiczność dostała dokładnie to, czego można było oczekiwać – świetnie zbudowaną imprezę i ogromną dawkę energii.

Finał Main Stage należał do Marlona Hoffstadta i był jednym z tych momentów, kiedy trudno było uwierzyć, że festiwalowa noc naprawdę dobiega końca. Jego charakterystyczne połączenie trance’u, hard house’u i rave’owej nostalgii idealnie trafiło w publiczność. To był set pełen euforii, wspólnego śpiewania i tej wyjątkowej energii, która pojawia się wtedy, gdy kilka tysięcy osób przeżywa dokładnie ten sam moment. I choć zegar zbliżał się już do 4:30 rano, a nad festiwalem pojawiało się pierwsze światło dnia, trudno było myśleć o końcu. Marlon zostawił publiczność z poczuciem, że noc mogłaby trwać jeszcze długo. Jego wersja „Better Off Alone” była idealnym zamknięciem sobotniej części Main Stage – nostalgicznym ukłonem w stronę klasyki rave’u i jednocześnie symbolem tego, co w jego muzyce działa najmocniej.

Alternatywne ścieżki soboty

Oczywiście Audioriver po raz kolejny udowodnił, że nie istnieje jedna właściwa droga przez festiwal. Poza Main Stage warto było zajrzeć również na inne sceny. DJ Gigola na Circus pokazała bardziej klubowe, nieoczywiste oblicze elektroniki, balansując między techno, electro i eksperymentalnymi rozwiązaniami. Z kolei Mall Grab na Parku zaproponował bardziej undergroundową perspektywę – pełną house’u, breakbeatu i rave’owych inspiracji. Chociaż przy tak mocnym programie Main Stage trudno było znaleźć czas na wszystko, właśnie ta różnorodność była jednym z największych atutów festiwalu. Każdy mógł stworzyć własną historię.

Audioriver 2026 — więcej niż festiwal

Choć nie dotarłam na niedzielną część to po dwóch dniach spędzonych na Audioriver jedno jest pewne – to wydarzenie, które trudno zamknąć wyłącznie w ramach muzycznej imprezy. Oczywiście najważniejsza jest muzyka. To ona przyciąga tysiące osób i buduje cały charakter festiwalu. Ale równie ważni są ludzie, atmosfera i poczucie wspólnego przeżywania czegoś wyjątkowego.

Tegoroczna edycja pokazała ogromną różnorodność elektroniki – od mrocznego industrialu Zamilskej, przez ciężkie techno Nico Moreno, rave’ową energię The Prodigy, aż po emocjonalne i widowiskowe projekty takie jak Apashe & The Brass Orchestra. Audioriver od lat nie próbuje zamknąć się w jednej definicji i może właśnie dlatego w każdym roku przyciąga coraz mocniej.

Kilka liczb na koniec:

• 34,5 godziny muzycznych doświadczeń
• 11 scen
• 160 artystów w line-upie
• niezliczona liczba tańca, rozmów i emocji

Czy wrócę? Zdecydowanie tak! I mam wrażenie, że nie tylko ja – bo po zakończeniu tego weekendu bardzo trudno było znaleźć osobę, która nie myślałaby już o kolejnej edycji.