fot. Materiały redakcyjne

Warszawskie Niebo w piątkowy wieczór szybko zamieniło się w przestrzeń, w której trudno było stać w miejscu. 10 kwietnia Bass Astral przyjechał do stolicy z trasą „Sztuka Remiksu II” – i już od pierwszych minut było jasne, że tym razem nie chodzi o klasyczny koncert.

Zamiast autorskiego materiału dostaliśmy ponad dwugodzinny set oparty w całości na reinterpretacjach znanych utworów. Artysta prowadził publiczność przez kolejne warstwy brzmienia, zaczynając od spokojniejszych fragmentów i stopniowo podkręcając tempo. To był proces – bez gwałtownych skoków, raczej konsekwentne budowanie napięcia, które z każdą minutą przekładało się na coraz bardziej intensywną reakcję publiczności.

Na parkiecie nie było przestojów. Od „Wake Me Up”, przez „Shape of You”, aż po „Tamagotchi”, „Dom” czy „Czerwone korale” – znane motywy pojawiały się w nowych kontekstach, a publiczność (z oczywistych powodów) łapała je niemal natychmiast. To właśnie ten element rozpoznawalności, połączony z klubową energią, sprawiał, że set działał tak dobrze.

W trakcie wieczoru na scenie pojawili się również Polish Boys, którzy dołączyli do Bassa Astrala przy kilku numerach, jeszcze bardziej podkręcając atmosferę. Był to moment, w którym klubowa selekcja na chwilę zyskała koncertowy charakter, nie tracąc przy tym swojego tanecznego rdzenia.

Całość opierała się jednak na prostocie. Bez rozbudowanej scenografii, bez efektów specjalnych – tylko DJ-ka, światło i artysta w ciemnej bluzie, skupiony na tym, co dzieje się w dźwięku. I to zdecydowanie wystarczyło. Kontakt z publicznością budowany był nie przez spektakl, a przez energię – widoczną również po drugiej stronie, bo Bass Astral wyraźnie czerpał z tego wieczoru tyle samo, co zgromadzony tłum.

To był jeden z tych koncertów, które nie potrzebują wielkich produkcyjnych dodatków. Wystarczy selekcja, wyczucie i przestrzeń, która reaguje na każdy kolejny bit. W Niebie wszystko zagrało dokładnie tak, jak powinno, a piątkowy wieczór dla uczestniczących zdecydowanie był udany.