
Są takie koncerty, po których trudno od razu wrócić do rzeczywistości. Jeszcze długo po wybrzmieniu ostatnich dźwięków człowiek pozostaje myślami pod sceną, próbując poukładać sobie wszystkie emocje. I właśnie tak było 13 listopada w Warszawie, gdzie Katarzyna Nosowska rozpoczęła trasę nosowska.xxx , celebrującą 30-lecie solowej twórczości. Trzy dekady muzyki, tekstów, które potrafią trafić w najczulsze miejsca, i niezwykłej umiejętności opowiadania o rzeczach trudnych. Ciężko wyobrazić sobie piękniejszy powód do świętowania.
Choć jubileusz mógłby sugerować koncert pełen wspomnień i największych przebojów, Nosowska postanowiła przede wszystkim skupić się na tym, co tu i teraz. Setlista w dużej mierze opierała się na materiale z jej najnowszej płyty. Album znałam już wcześniej, zdążyłam go polubić i znaleźć na nim swoje ulubione momenty, ale usłyszenie tych utworów na żywo okazało się zupełnie innym doświadczeniem. Nagle piosenki, które znałam ze słuchawek, nabrały jeszcze większej głębi, a emocje ukryte między wersami stały się niemal namacalne. Bo Kasia Nosowska ma w sobie coś, czego nie da się zamknąć w studyjnym nagraniu. Na scenie z artystką dzieje się coś absolutnie magicznego. Każde słowo, każdy gest, każde spojrzenie ma znaczenie. Jej głos potrafi w jednej chwili otulić delikatnością, żeby za moment uderzyć prosto w serce. Do tego dochodzi ta genialna mimika, która jest właściwie osobną formą opowiadania historii. Czasami wystarczy jeden grymas, uniesienie brwi czy charakterystyczny uśmiech, żeby przekazać więcej niż całym zdaniem. Patrząc na nią, ma się wrażenie, że nie tylko śpiewa swoje utwory, ale naprawdę przeżywa je na nowo, razem z publicznością. I właśnie dlatego nawet piosenki, które doskonale znałam, potrafiły mnie tego wieczoru zaskoczyć.
Ogromną częścią tego koncertu były również momenty pomiędzy piosenkami. Kasia jak zawsze dzieliła się swoimi przemyśleniami, w których nie brakowało charakterystycznego humoru, dystansu do siebie, ale też niezwykłej szczerości. W pewnym momencie zaczęła nawet żartować, że właściwie to ona się do tej pracy nie nadaje, a kiedy już trochę zasiedzi się w domu, ponowne wyjście na scenę i zmierzenie się z towarzyszącym temu stresem staje się nie lada wyzwaniem. I trudno było się przy tym nie uśmiechnąć, bo przecież mówiła to osoba, która chwilę wcześniej samą swoją obecnością i głosem potrafiła zaczarować całą salę. Ale chyba właśnie za tę szczerość i umiejętność śmiania się z samej siebie tak bardzo ją uwielbiam. Za to, że mimo trzydziestu lat doświadczenia nie udaje, że wszystko przychodzi jej z łatwością. Że potrafi mówić o swoich obawach tak zwyczajnie, z humorem, bez niepotrzebnego patosu. I że po tych wszystkich wyznaniach wraca do śpiewania, jakby mimo wszystko właśnie tam, na scenie, była dokładnie tam, gdzie powinna. Kasia potrafi rozbawić do łez, a chwilę później powiedzieć coś, co zostaje w głowie na długo. Jest w tym niesamowita naturalność. Czasami jej słowa skłaniają do refleksji, czasami wywołują uśmiech, a czasami po prostu pozwalają spojrzeć na pewne sprawy z trochę innej perspektywy. I chyba właśnie to połączenie ogromnej wrażliwości z poczuciem humoru jest jedną z rzeczy, które najbardziej w niej cenię.
Mimo że to nowy materiał grał tego wieczoru pierwsze skrzypce, nie zabrakło również starszych utworów, które dla wielu fanów mają szczególne znaczenie. Jednym z najbardziej poruszających momentów była dla mnie Karatetyka. Było też Ledwie wczoraj i genialnie sprawdzająca się na koncercie Pani pasztetowa. Na uwagę zasługuje również obecność Mileny w setliście. Nie był to utwór, którego spodziewałam się podczas tego koncertu, co sprawiło, że jego wykonanie szczególnie zapadło mi w pamięć. Lubię, kiedy artyści sięgają po takie niespodziewane propozycje zamiast ograniczać się do najbardziej oczywistych wyborów.
Oczywiście nie mogło zabraknąć ukochanego przez fanów Jeśli wiesz, co chcę powiedzieć. Trudno wyobrazić sobie świętowanie 30-lecia solowej twórczości Nosowskiej bez tej piosenki. Choć od jej premiery minęło już tyle lat, wciąż ma w sobie coś, co porusza równie mocno. I to chyba najbardziej niezwykłe, że utwór, który jest starszy od części osób zgromadzonych pod sceną, nadal wywołuje tak wiele emocji. Usłyszenie go na żywo podczas tak wyjątkowego jubileuszu było jednym z tych momentów, które wywołują uśmiech i przypominają, jak pięknie muzyka potrafi łączyć pokolenia.
Właśnie to 30-lecie nadawało całemu wieczorowi dodatkowego znaczenia. Trzydzieści lat to przecież ogrom czasu. Zmienia się świat, zmieniają się ludzie, zmienia się muzyka, a Nosowska wciąż potrafi zaskakiwać, poruszać i tworzyć rzeczy, które naprawdę mają znaczenie. Co więcej, nie sprawia wrażenia artystki, która chce jedynie wracać do swoich największych sukcesów. Wręcz przeciwnie. Nadal szuka, eksperymentuje, opowiada nowe historie i nie boi się pokazywać kolejnych odsłon swojej wrażliwości. I chyba właśnie to jest w niej tak piękne. Po tylu latach wciąż ma nam coś do powiedzenia, a my wciąż chcemy jej słuchać.
Ten koncert był dla mnie cudownym przypomnieniem, dlaczego muzyka na żywo ma tak wielką moc. Można znać płytę niemal na pamięć, przesłuchać ulubiony utwór setki razy, a potem stanąć pod sceną i odkryć w nim coś zupełnie nowego. Jakąś emocję, której wcześniej się nie zauważało, inne znaczenie jednego zdania, moment, który nagle trafia dokładnie tam, gdzie powinien. Nosowska potrafi tworzyć taką atmosferę, w której można się śmiać, wzruszać, zamyślić, a czasami po prostu stać i chłonąć wszystko, co dzieje się na scenie. I nawet jeśli wydaje się, że znamy ją już doskonale, ona wciąż potrafi pokazać nam coś nowego.
Wychodziłam z tego koncertu z ogromnym uśmiechem, ale też z takim szczególnym rodzajem wzruszenia, którego nie do końca da się wytłumaczyć. Z jednej strony czułam ekscytację po usłyszeniu tylu świetnych utworów, z drugiej było mi zwyczajnie żal, że ten wieczór już się skończył. Najchętniej przeżyłabym go jeszcze raz, od pierwszej do ostatniej minuty. I chyba właśnie po tym poznaje się naprawdę wyjątkowe koncerty. Po tym, że jeszcze nie zdążyło się dobrze wyjść z sali, a już chciałoby się wrócić.
Nosowska.xxx to nie tylko okazja do świętowania 30 lat solowej twórczości, ale też przypomnienie, jak wiele przez ten czas wydarzyło się w karierze artystki. A mimo upływu lat Nosowska wciąż potrafi zaskakiwać, wzruszać i rozbawiać publiczność. Warszawski koncert był naprawdę udanym początkiem jubileuszowej trasy. I pomyśleć, że osoba, która z takim dystansem opowiada o tym, że zupełnie nie nadaje się do tej pracy, od trzydziestu lat robi ją tak dobrze. Całe szczęście, że mimo wszystko nie rezygnuje ze sceny. Bo trudno wyobrazić sobie, żeby zabrakło na niej kogoś, kto potrafi w jednej chwili wywołać ściśnięcie gardła, a za moment rozbawić całą salę.