
fot. Materiały Własne
Za nami piąta edycja gdańskiego festiwalu Inside Seaside. Przez dwa dni fani muzyki mieli okazję wysłuchać wielu znakomitych koncertów i uczestniczyć w licznych wydarzeniach towarzyszących. Po sukcesach poprzednich edycji i entuzjastycznych recenzjach wybór mógł być tylko jeden – po raz kolejny spotkaliśmy się w Gdańsku. Nie bez powodu festiwal stał się jednym z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń na koncertowej mapie Polski.
Inside Seaside to coś więcej niż festiwal — to spotkanie ludzi, których łączy miłość do muzyki, ciekawość świata i potrzeba bycia razem. Tworzony przez agencję LIVE we współpracy z Radiem 357, od początku wyrasta z idei bliskości, autentyczności i rozmowy. Tutaj muzyka nie kończy się na scenie, a radio wychodzi poza głośniki, stając się pretekstem do spotkań, wymiany emocji i budowania wspólnoty. Ta wyjątkowa atmosfera zaczęła się udzielać uczestnikom jeszcze przed oficjalnym otwarciem festiwalu. Dzień wcześniej Montownia Food Hall ponownie zamieniła się w miejsce pełne dźwięków, głosów i dobrej energii. Specjalne transmisje Radia 357 pozwoliły słuchaczom być jeszcze bliżej tego, co kochają — na żywo wybrzmiała kultowa „Lista Piosenek 357”, a zaraz po niej autorska audycja Piotra Stelmacha. Był to przedsmak festiwalowych emocji.
Przez dwa dni, oprócz koncertów na trzech scenach, dużą popularnością cieszyły się również wydarzenia towarzyszące. W Kawiarni Kulturalnej oraz Strefie Rozmów Radia 357 odbywały się inspirujące rozmowy. Ci, którzy szukali chwili wytchnienia, mogli odpocząć w Świetlicy 357 — miejscu sprzyjającym rozmowom z dziennikarzami oraz rozrywce. Dla miłośników sztuki została przygotowana strefa Inside Art czy nowość na festiwalu – specjalna Instalacja Leśna. Miłośnicy kina również nie mogli narzekać – specjalnie dla nich przygotowano salę kinową, w której wyświetlano m.in. film „Don’t Look Back in Anger”, czyli historię powrotu Oasis oraz wspaniały dokument „Lech Janerka – śpij, śpij inteligencie”. Silent Disco? Proszę bardzo! Tym razem nawet nie zabrakło Oasis Party! Mimo bogatego programu dodatkowych atrakcji to muzyka była głównym magnesem festiwalu. Line-up przyciągał nazwami, zachęcając do przyjazdu nad morze.
EDITORS
Niewątpliwie na ten występ czekałem najbardziej. Zespół z Birmingham pojawił się na scenie Gdańsk Stage w sobotę o 23:00. Po wydaniu solowego albumu „There Is Nothing In The Dark That Isn’t There In The Light” Tom Smith poświęcił 2026 rok zespołowi Editors. Pod koniec października ukazała się nowa płyta grupy, a w Gdańsku wybrzmiało pięć utworów z tego wydawnictwa, w tym znakomity „Call It In” oraz tytułowy „Surface, Echo & Sound”, wykonany przez Smitha na gitarze akustycznej. Mimo problemów technicznych na początku właśnie ten utwór stał się dla mnie świetnym wprowadzeniem w koncertowy nastrój. Dalsza część występu była już podróżą przez największe hity zespołu. Cudownie było usłyszeć „Munich”, niezmiennie wzruszający „Sugar” czy wieńczący koncert „Papillon”. Wszystko to dopełniały piękna gra świateł i kapitalna scenografia, które budowały wyjątkowy klimat występu.
Editors mieli za sobą krótką trasę akustyczną promującą nowy album, a koncert w Gdańsku był ich pierwszym od dawna występem w elektrycznym wydaniu. Nie przeszkodziło to jednak ani na chwilę w odbiorze koncertu. Muzycy zdali ten egzamin na piątkę, udowadniając, że status headlinera jest im w pełni należny. Pozostaje czekać na powtórkę podczas lutowego, już wyprzedanego koncertu w Warszawie!

JESSIE WARE
Jessie Ware regularnie odwiedza Polskę, za każdym razem gwarantując taneczne, zmysłowe show. Nie inaczej było w Gdańsku. Występ został perfekcyjnie zaplanowany, świetnie zaśpiewany i pełen tanecznej energii – do czego artystka zdążyła nas już przyzwyczaić. Największą reprezentację miał album „What’s Your Pleasure?”, z którego wybrzmiało aż osiem utworów. Jessie wraz ze swoimi tancerkami i tancerzami przyjechała jednak przede wszystkim promować najnowsze wydawnictwo, „Superbloom”. Z premierowego materiału najokazalej wypadły „Sauna” oraz „Mr Valentine”.
Na bis nie mogło zabraknąć „Wildest Moments” i „Free Yourself”, które idealnie dopełniły cały występ. Czy mi się podobało? Zdecydowanie tak. Czy poczułem lekki niedosyt? Również. Być może dlatego, że to nie był mój pierwszy koncert Jessie Ware i jej sceniczna formuła staje się już nieco przewidywalna. Nie zmienia to jednak faktu, że artystka wciąż należy do światowej czołówki i doskonale wie, jak porwać publiczność.
THE STREETS
Po zeszłorocznym koncercie w Progresji, kiedy zamiast występu The Streets wybrałem Turnstile na pobliskiej Letniej Scenie Progresji, tym razem nie mogłem odmówić sobie przyjemności wysłuchania „A Grand Don’t Come for Free” od deski do deski. Mike Skinner, wspierany przez Kevina Marka Traila i Roo Savill, przeprowadził nas przez kolejne rozdziały tej wyjątkowej muzycznej opowieści. Usłyszeć „Not Addicted” czy „Blinded by the Lights” na tle kultowej scenografii z przystankiem autobusowym w roli głównej było czystą przyjemnością. Publiczność na dobre rozkręciła się przy „Fit but You Know It”, a końcówka z „What Is He Thinking” okazała się jednym z najmocniejszych momentów występu. Skinner nie byłby jednak sobą, gdyby na tym poprzestał. Podczas bisu zszedł do publiczności i sięgnął po swoje największe hity spoza albumu, który wcześniej wybrzmiał w całości.
Takich artystów potrzeba na festiwalu – z pomysłem na koncert, wyrazistą osobowością i repertuarem, który nie traci nic ze swojej siły mimo upływu lat. The Streets dostarczyli świetny występ, a ja wyszedłem z niego z poczuciem, że zdecydowanie było to przeżyć
HERMANOS GUTIÉRREZ / HINDS
Instrumentalny duet tworzony przez Alejandro i Estevana Gutiérrezów, którzy budują hipnotyzujące, filmowe pejzaże dźwiękowe oparte na dialogu gitar. Ich muzyka nie potrzebuje słów, by opowiadać historie – wystarczy kilka dźwięków, by przenieść słuchacza w zupełnie inny świat. Gdański koncert był pierwszą okazją, by zobaczyć szwajcarsko-ekwadorskich braci na żywo w Polsce. Muzycy mieli wystąpić u nas już rok wcześniej, jednak ostatecznie musieli odwołać koncert. Tym razem wszystko poszło zgodnie z planem. Zasiadając na trybunach, można było w pełni zanurzyć się w ich muzyce i wsłuchać w niezwykły dialog dwóch gitar, które raz prowadziły ze sobą subtelną rozmowę, a innym razem tworzyły wspólnie hipnotyczną, niemal filmową opowieść. Po tym występie jeszcze chętniej zobaczyłbym ich w bardziej kameralnej przestrzeni, gdzie ich muzyka mogłaby wybrzmieć z jeszcze większą siłą.
Dziewczyny z Hinds zadbały z kolei o to, by choć na chwilę przywołać lato. Ich koncert miał w sobie wszystko, co najlepsze w wakacyjnym graniu – luz, energię i naturalną zachętę do tańca, jakbyśmy właśnie znaleźli się na plaży. Kolorowa, pełna kwiatów scenografia doskonale współgrała z indie – rockiem, tworząc atmosferę, której trudno było się oprzeć. To był zastrzyk letniej energii i przypomnienie, że czasem wystarczy kilka gitarowych riffów, by na moment zapomnieć o całym świecie.

OPUS KINK
Maruja nie ma szczęścia do Polski. Po odwołanym marcowym koncercie w Gdańsku zespół miał wrócić do nas przy okazji Inside Seaside. Niestety, po raz kolejny nie było nam dane usłyszeć na żywo autorów jednej z najciekawszych płyt roku. Na szczęście organizatorzy znaleźli zastępstwo, które okazało się strzałem w dziesiątkę. Opus Kink udowodnili, że nawet nieplanowana zmiana w festiwalowym harmonogramie może przynieść wyjątkowe muzyczne odkrycie. „Hello, we are Opus Kink from London” – tymi słowami Brytyjczycy rozpoczęli swój występ, by chwilę później porwać publiczność w świat psychodelicznego, gitarowego i jazzowego hałasu. Punkowa energia spotykała się tu z dźwiękiem trąbki, tworząc nieoczywistą, ale niezwykle wciągającą mieszankę. W ich muzyce pobrzmiewają echa różnych gatunków i inspiracji, a momentami można było wychwycić także skojarzenia z fenomenalnym Morphine. Całość spinały pulsujący bas, wyrazisty, mocny wokal i świetnie pracująca gra świateł.
Szczególną uwagę przykuwał wokalista – tajemniczy, pełen scenicznej energii, a chwilami obdarzony chropowatą, niemal Tom Waitsową chrypką. To właśnie takie występy przypominają, dlaczego warto dawać szansę artystom, których wcześniej nie miało się okazji poznać. Opus Kink przyznali, że był to ich pierwszy koncert w Polsce. Jeśli tak wygląda ich debiut przed polską publicznością, pozostaje tylko jedno: zapraszamy częściej!

Wśród polskich wykonawców na szczególne wyróżnienie zasługuje Ciśnienie – zespół, który zdążył już zdobyć uznanie również poza granicami kraju. Muzycy dosłownie roznieśli scenę Upstage, serwując publiczności potężną dawkę scenicznego szaleństwa. Ich psychodeliczno-jazzowa mieszanka okazała się znakomitym wprowadzeniem w festiwalowe emocje.
Drugi dzień efektownie otworzyli młodzi muzycy ze Snakes Snakes Snakes, udowadniając, że na polskiej scenie gitarowej nie brakuje świeżej energii. Nie mogło też zabraknąć jakości – Voo Voo jak zwykle otuliło publiczność swoim charakterystycznym brzmieniem, a Michał Wiraszko, prezentując solowy materiał, przypomniał o swoim talencie. Na koniec nie zabrakło również „Szaroróżowe” z repertuaru Much, które stanowiło miły ukłon w stronę fanów zespołu. Zajrzałem także na koncert WaluśKraksaKryzys, by sprawdzić, jak na żywo prezentuje się nowy skład. Trafiłem akurat na „Centralę” Brygady Kryzys w ich interpretacji. Zobaczyłem, w jakim kierunku zmierza projekt po zmianach personalnych.
Festiwal Inside Seaside dobiegł końca i jak co roku zachwycił. Zarówno formuła wydarzenia, jak i termin (przedłużony długi weekend) sprawdziły się znakomicie. To naprawdę wyjątkowe, że możemy cieszyć się jesiennym, indoorowym festiwalem z tak imponującym, międzynarodowym line-upem. Kolejna edycja została już zapowiedziana (12-13 listopada), więc termin mam zarezerwowany — jestem pewien, że organizatorzy podtrzymają ten poziom. Wielkie brawa dla agencji LIVE oraz Radia 357 za stworzenie wydarzenia, które łączy miłośników muzyki z całej Polski. See You next year!

Fot. Materiały Własne